Een gewilde taak bij de peuters is het open maken van de deur voor de wachtende moeders/ vaders/ oma's/ opa's/enz. Dit gebeurt altijd nadat het afscheidslied "engel van mij" gezongen is. Als de moeder van Finn op een avond bij het naar bed brengen zachtjes datzelfde lied zingt, klinkt het als het liedje uit is, nog net verstaanbaar uitgesproken door een duimende bijna slapende Finn: "mag ík de deur opendoen?". Hij wordt er zelf wakker van en kijkt mamma verbaasd aan.
In de peuterklas heeft Yorick 'stiekem' zijn pantoffels uitgetrokken. Hij komt ondeugend lachend zijn voeten aan juf laten zien. "Kijk eens juffie, ik heb blote sokken!".
Tijdens het eten in de klas van de zelfgemaakte broodjes kijkt Sammie juf
aandachtig aan.
"Juffie Geke, waarom heb jij een bril?"
Finn weet het antwoord: "Omdat je MIJ dan goed kan zien he juffie!"
" mamma, ik heb een beetje hoofdpijn in mijn buik".
Over het rotsvaste vertrouwen van een bijna eerste klasser: Robin gaat na de grote vakantie naar de eerste klas en ze heeft er zin in. Op een gegeven moment kondigt ze aan dat ze alvast wat gaat schrijven. De grote zus reageert met een "dat kan jij toch niet". Maar Robin laat zich niet ontmoedigen: " ik ga gewoon wat letters schrijven, en dan worden het vanzelf woorden ...." .
Finn tilt een flink uit de kluiten gewassen witte kool uit de groentetas.
"Sohee," zegt hij vol ontzag, "dás een grote spruit!".
Een aardbei ... wat heeft die nou eigenlijk. Als ik het over aardbeienkroontjes heb komt dat niet gelijk helemaal over, blijkt later. De één noemt het "aardbeienkontjes", de ander is ervan overtuigd dat het "aarbeienhoorntjes" zijn ...
Finn vindt het 'tennisspel' met dennenappels door zijn zussen wel leuk en wil meedoen. "Hier zijn nog meer tennisappels".
Het is feest bij de peuters en er worden lekkere stroopwafels gegeten. Sammie heeft hem al bijna helemaal op, en kijkend naar zijn hand met dat laatste stukje koek erin, je ziet dat hij het in gedachten al aan het opsmullen is, kondigt hij vast aan: "juffie, ik heb bíjna dorst!".
Stilletjes genieten van je kind ....
Merel (van 5 jaar) al schommelend tussen de bomen naar binnen roepend: "Pap,
mam weten jullie wat helemaal niet bestaat?" "Nou wat dan?"
"Job, hoe heet je?"
Het duurde echt even voor het kwartje viel.
"Heb je dat zelf bedacht?"
"Ja, net"
en voor het slapen gaan, mij met ernstige ogen aankijkend:
"Mama, waarom ben IK IK?"
Ja, waarom? Dat is ook het enige wat ik wist te antwoorden.
Hoe de taal geleerd wordt, is iets wat me fascineert. Ik weet dat klanken
veel met vorm te maken hebben en - ik heb de klok horen luiden, maar ik weet
niet waar de klepel hangt - dat de letters in het vrije schoolonderwijs,
vanuit de beweging worden geleerd.
Vraagt Merel op zeker moment "mag ik een rondje steppen"
"Ja hoor, langs het huis van Flora"
"O nee", zegt ze ³ik heb een beter idee, ik ga tot het huis van Flora en dan
weer terug.
Ik ga een L-tje, een klein L-tje."
Die weg is dus lang rechtuit en dan even links.
Later liet ze mij een vingerhoedskruid zien, die krom was gegroeid.
"Kijk eens mam"
"Ja" zeg ik "de bamboe zat in de weg, toen is ie de bocht omgegaan"
zegt ze "misschien gaat hier ook nog wel iets groeien en hier, dan wordt het
letter.
Welke letter mam?"
"De H kind"
Ze lijkt het overal in te zien, op de meest verrassende manieren duikt het
op.
Ik heb nooit geweten, dat het zo in iemand kan leven en geniet ervan.
* Carla de Zeeuw
Bij Mathieu thuis gebeurt er ook het een en ander .....
Hij is druk bezig met de gieter in de tuin, als hij zich ineens bedenkt dat
hij nog iets te melden heeft en roept ons toe: "juffie José gaat verhuizen,
helemaal naar Macronie" .... naar Groningen gaat juf met haar gezin.
Onlangs kampeerden we in de duinen, waar we op een gegeven moment met vloed ons zandkasteel in de golven zagen verdwijnen. Als we een dag later weer naar het strand gaan roept Mathieu al vanaf het duinpad: "o nu is het water gelukkig een stuk minder geworden".
Vanmorgen was er bij mijn school een "locomogist" .... de logopediste
Noortje speelde bij ons en Mathieu zegt: "Noor gaat verhuizen naar
Friesland, dat is heel ver he?"
Mama: "Ja, dat is zeker ver"
Mathieu: "Ja .... en het is er ook altijd heel koud".
* Dank beste ouders - dank lieve kinderen voor al jullie prachtige bijdragen - het zijn echte sterretjes.!
* Blijven noteren en doorgeven s.v.p.
