Vrijdag; tekendag in de kleuterklas

Als afsluiting van de week nog één keer allemaal om de tafel
Ieder kind heeft zijn eigen tekenplank als ondergrond voor het papier. Maar midden op de tafels staan mandjes met verschillende gekleurde bijenwaskrijtjes.
We gaan tekenen.

En daar zie je het weer gebeuren; de jongsten een greep in het mandje, een knuistje om het krijtje en kras, kras, kras ... klaar is de tekening. Een vreugde is het als dat ook nog een keer op de achterkant mag. Eén en al kleur, alle strepen, krassen, bogen en vlakken door elkaar en in alle richtingen. Het lijkt één en al chaos!
Langzaam aan zal daar een ordening in komen. Zowel in kleur als in richting.
Is het prille leven niet gegroeid uit veel en heeft het in zijn leven al niet een qrote hoeveelheid aan indrukken opgedaan!
Een andere jonge kleuter laat in beeld zien wat indruk op hem heeft gemaakt. Of misschien is het nog een herinnering aan een fijne vakantie.
"Het kind in de caravan". Hoe mooi zitten daar de wielen aan en is er veel bagage aan boord achter de bestuurder. Wat is dat in een eenvoud en overtuiging neergezet.
Hoe vaak proberen we dat later als volwassenen niet terug te vinden!
Tijdens het tekenen zingen of neuriën we zacht liedjes van het jaargetij. Aan de ene kant om een genoeglijke stemming te creëren en aan de andere kant om "inspiratie" te geven. De liedjes gaan over appels aan de bomen die op de grond vallen in het gras. En daar hebben we deze weken verschillende keren appelmoes van gemaakt. En er komen appelbomen met rijke oogst op de tekenpapieren.
Een jongen tekent rijen appels die met hun bolle onderkanten gezellig op de tak 'zitten" en hun steeltjes eigenwijs in de lucht steken.
Het is niet fout! Wie ben je datje dit nu zou mogen verbeteren!
Zitten die kleuters ook niet zo bijeen om elkaar de belevenissen van de dag te vertellen!
Een paar jaar geleden heb ik nog op een kleutertekeninq de mooie rechte oranje peentjes boven op de grond zien qroeien met prachtig loof dáár weer boven op. Konijntjes deden zich te goed aan die wortels, zo voor het happen! Het was een lustoord! Wat heerlijk als je de wereld om je heen met zo'n groot vertrouwen op papier neerzet. Geen twijfels kennen! En dan de tekeningen die altijd tevoorschijn komen waar op de oerhuizen te zien zijn. Ronde bogen, holletjes-als omhulling voor vage figuurtjes.
Het lijkt elke keer wel weer een beeld van het kind te zijn. De prille aanduiding van wat eens een stevig huis zal worden. Zijn eigen huis.
Een afbeelding van het kind zelf- op stap op zijn pad.
Het is zo mooi om dit tekenmoment te beleven.
Vaak een stil gebeuren en soms ook een heel avontuurlijke 'les' waar de mondjes niet stil bij staan omdat er al tekenend veel op ze afkomt.
Er is elkaar zoveel over elke stip, streep, bloem, huis en auto te vertellen.

Jantina Boelens